Praca

Umowa o pracę

Tradycyjna umowa o pracę jest zgodnie z niemieckim prawem zobowiązaniem pracownika
i pracodawcy w postaci prywatno-prawnego stosunku zobowiązań – z jednej strony zobowiązania do świadczenia pracy, a z drugiej strony zobowiązania do wypłaty środków finansowych za świadczenie pracy.

Więcej: Umowa o pracę

 

Wypowiedzenie pracy

Umowy na czas nieokreślony, które kończą się wypowiedzeniem, zgodnie z zamysłem ustawodawcy chronią pracownika określonym w przepisach prawa pracy okresem wypowiedzenia.
Zgodnie z § 622 Abs. 1 BGB najkrótszy okres wypowiedzenia wynosi 4 tygodnie i liczony jest bądź do 15. dnia miesiąca, bądź też do ostatniego dnia miesiąca. 

Więcej: Wypowiedzenie pracy

Wypożyczenie pracownika

Od 1971 roku firmy posiadające niemieckie zezwolenia, które uprawniają do wypożyczania pracowników, mogą innej firmie wypożyczyć u siebie zatrudnionego pracownika. Termin ten określa się w prawie niemieckim jako Zeitarbeit (praca czasowa), a o pracownikach mówi się Leiharbeiter (pracownik wypożyczony).
Powstaje w takiej sytuacji stosunek prawny pomiędzy trzema stronami: pracodawcą formalnym, pracownikiem wypożyczanym i zakładem, w którym pracownik wykonuje pracę.

Pracownik jest formalnie zatrudniony w firmie, która wypożycza pracowników i to ona płaci pracownikowi wynagrodzenie. Z kolei praca jest świadczona na rzecz zupełnie innej firmy, do której pracownik jest wypożyczany. Umowa o pracę jest zawierana pomiędzy firmą wypożyczającą (Zeitarbeit), a pracownikiem wypożyczanym (Leiharbeiter). Prawa i obowiązki wynikające z tej umowy są podobne do standardowych umów o pracę z tą różnicą, że taka umowa zawiera klauzulę o wypożyczeniu pracownika zgodnie z § 613 ustęp 2 BGB. Wynagrodzenie ustala się najczęściej w formie stawki godzinowej.

Stawka godzinowa pracownika jest zawsze mniejsza niż kwota, którą otrzymuje pracodawca za wypożyczenie.

Pośrednik pracy z reguły nie ponosi żadnej odpowiedzialności za jakość pracy pracownika wypożyczonego, ani żadnej odpowiedzialności za wypadki podczas pracy. Zadaniem pośrednika jest wyszukanie pracowników o określonych kwalifikacjach zawodowych.
Wynagrodzenie pracownika wypożyczonego jest zdecydowanie małe. Pośrednik ma duże profity z wypożyczania pracowników i małe ryzyko poniesienia strat, gdyż płaci pracownikowi tylko za przepracowane godziny. Przestoje w pracy nie są opłacane.

Pośrednicy pracy muszą mieć zezwolenie na wypożyczanie pracowników, co reguluje Arbeitnehmerüberlassungsgesetz w paragrafie 1 ustęp 1 zdanie pierwsze. Zezwolenia wydaje specjalnie powołana do tego jednostka. Na początku działalności firmy wypożyczającej pracowników wydaje się zezwolenia na czas określony i co pół roku kontroluje się działania firmy. Firma musi sporządzać półroczne sprawozdania ze swojej działalności.
Warunkiem otrzymania zezwolenia jest profil działalności firmy. Większość zatrudnionych w firmie pracowników musi być wypożyczonych, a nie zatrudnionych na stałe. Po trzech kolejnych przedłużeniach zezwolenia wydaje się zezwolenie na czas nieokreślony. W Niemczech jest ok. 7.000 firm, które mają takie zezwolenia.
Liczbę pracowników wypożyczonych określa się w Niemczech na ponad. 900.000.

Od 01.01.2004 można wypożyczać pracowników bez ograniczeń czasowych.
Zgodnie z § 1b AÜG nie można jednak wypożyczać pracowników budowlanych firmom budowlanym.

Podstawa prawna:
Arbeitnehmerüberlassungsgesetz - Gesetz zur Regelung der gewerbsmäßigen
Arbeitnehmerüberlassung  (BGBl. I S. 416, 432)

 

 

Polscy obywatele i obywatele innych krajów

Od 1 maja 2011r. praca w Niemczech jest dostępna dla obywateli polskich. Mają oni nieograniczony dostęp do niemieckiego rynku pracy, tzn. nie są potrzebne żadne zezwolenia na podjęcie pracy.

Aby podjąć legalne zatrudnienie w Niemczech wystarczy wyrobić sobie niemiecki numer podatkowy i znaleźć chętnego pracodawcę z wolnym stanowiskiem pracy.

Wcześniej (do kwietnia 2011) obowiązywały jeszcze ograniczenia dla obywateli polskich w dostępie do rynku pracy Republiki Federalnej Niemiec. Aby przed kwietniem 2011r. można było podjąć legalne zatrudnienie na polskim paszporcie, trzeba było spełnić warunki określone przepisami prawa i przejść ustaloną procedurę. Ta przepisy zmieniły się z dniem 01.05.2011.

W tej chwili zaostrzenia dotyczące dostępu do niemieckiego rynku pracy są skierowane tylko do obywateli krajów spoza Unii Europejskiej.

Przypływ siły roboczej do Niemiec z krajów spoza Unii Europejskiej (np. Ukrainy, Serbii, Mołdawii, Kazachstanu, itd.) regulowany jest poprzez dwustopniowy system:
1.    dostęp do niemieckiego rynku pracy na podstawie przepisów prawnych
2.    precyzyjne sterowanie miejscami pracy poprzez sprawdzanie czy dany kandydat ma odpowiednie predyspozycje i czy dane stanowisko jest odpowiednie do pracy wykonywanej w kraju.
Wraz z rosnącymi kwalifikacjami zawodowymi prawo do zatrudnienie obcokrajowców przewiduje ułatwienia w prawie.
Na podstawie § 42 ustawy o pobycie, pracy zarobkowej oraz integracji obcokrajowców Ministerstwo Pracy i Polityki Socjalnej  wydało rozporządzenie, które reguluje zatrudnienie obcokrajowców:
•    procedura i pozwolenie na pracę dla obcokrajowców mieszkających w Niemczech (Beschäftigungsverfahrensverordnung) oraz
•    rozporządzenie na pozwolenie na pracę dla obcokrajowców mieszkających poza granicami Niemiec (Beschäftigungsverordnung).

Pracownicy spoza UE mogą podejmować pracę w Niemczech tylko pod pewnymi warunkami.

Pracownicy sezonowi:

• do 6 miesięcy w roku
- w rolnictwie
- w leśnictwie
- w hotelach
- w restauracjach
- przy zbiórce warzyw i owoców
- w tartakach
Zakład pracy może rocznie zatrudniać pracownika sezonowego maksymalnie do 8 miesięcy.

• do 9 miesięcy w roku
jako pomoc na targowiskach i jarmarkach.


Do podjęcia legalnej pracy w Niemczech przez obcokrajowca spoza UE wymagane jest uzyskanie pozwolenia na pracę.

Zezwolenie na pracę wydaje się w sytuacji, gdy w danej branży nie można znaleźć pracownika niemieckiego lub pracownika z krajów Unii Europejskiej (np. z Polski).  

Aby uzyskać zezwolenie na pracę w Niemczech należy przejść następującą procedurę:

1. Znaleźć niemiecką firmą, która będzie chciała zatrudnić.
2. Przyszły pracodawca pobiera w Agentur für Arbeit formularz AZ/AV i deklaruje w nim chęć
zatrudnienia wskazanej z imienia i nazwiska osoby.
3. Następuje wydanie pozwolenia na pracę.

Pracodawca powinien złożyć wniosek o zatrudnienie zagranicznego pracownika na 3 miesiące przed planowanym zatrudnieniem. Tak długo trwa cała procedura. Urząd Pracy będzie w ciągu 6 tygodni szukała pracownika o tych samych kwalifikacjach wśród zarejestrowanych bezrobotnych z Niemiec. Gdy nie znajdzie takiej osoby wśród bezrobotnych, to następuje druga część procedury – formalne wydanie zezwolenia na pracę, co trwa drugie 6 tygodni.

Po przyjeździe do Niemiec należy zameldować się w Urzędzie Meldunkowym, odebrać w  Urzędzie Pracy zezwolenie na pracę, zarejestrować się w Urzędzie Skarbowym, a także zawnioskować o wydanie numeru ubezpieczenia i dokumentu (ze zdjęciem) potwierdzającego ubezpieczenie w Niemczech.

Pracownik, który oczekuje na przyznanie pozwolenia na pracę musi być pełnoletni. Ustawodawca nie przewiduje obowiązku przeprowadzenia obowiązkowych badań lekarskich do celów wydania pozwolenia.

Wynagrodzenie pracownika nie może być mniejsze, niż przewidują to przepisy w odniesieniu do niemieckich pracowników i musi on być w pełni ubezpieczony. Minimalny tygodniowy wymiar czasu pracy to 30 godzin, a w czasie okresu pracy to pracodawca odpowiada za zapewnienie zakwaterowania.   

Przepisy nie wymagają od pracowników umiejętności języka niemieckiego.

Podstawa prawna:
EWG Verordnung 1408/71 § 284 SGB III, § 18 u. § 19 BeschV

 

 

Strona 2 z 2

<< pierwsza < poprzednia 1 2 następna > ostatnia >>